Gazeteci ve müzik programcısı  Suat Kavukluoğlu, kültür-sanat alanındaki üretimini bu kez müzik ve edebiyatı kesiştiren çok katmanlı bir projeyle sürdürüyor. “Gece Gündüz”, “Söz ve Müzik” ve “B Yüzü Şarkıları” gibi programlarla tanınan Kavukluoğlu’nun ilk romanı “Son Güzel İstanbul”, alışılmışın dışında bir yöntemle okurla buluşmaya hazırlanıyor. Roman henüz yayımlanmadan, hikâyenin içinden doğan şarkılar dinleyiciyle paylaşıldı.

Projenin ilk adımı olan soundtrack albüm, romanın dünyasına açılan bir giriş niteliği taşıyor. “Fotoğraf”, “Benim İçin Bana Gel” ve “Sonsuz Denizlerde” adlı parçalar yalnızca birer müzik çalışması değil; karakterlerin duygularını, kırılmalarını ve hikâyenin atmosferini taşıyan anlatı parçaları olarak kurgulanıyor. Bu yönüyle albüm, kitabın önsözü gibi işliyor.

Müzik tarafında ise dikkat çeken bir iş birliği var. Türkiye’de Ajda Pekkan, MFÖ, Murathan Mungan ve Nükhet Duru gibi isimlerle çalışmalarıyla bilinen Türk asıllı Amerikalı müzisyen Fuad, projenin bestelerine ve düzenlemelerine imza atıyor. Şarkı sözleri Kavukluoğlu’na ait olan çalışmada, müzikal dil ile edebi anlatı arasında güçlü bir bağ kuruluyor.

Pandemi döneminde yazılan şarkılar, klasik orkestrasyon sürecinin ardından tamamlandı. Projede ayrıca yapay zekâ destekli teknolojiler de kullanıldı. Düzenlemelerin son aşamalarında ve vokal süreçlerinde devreye giren bu teknik, geleneksel müzik üretimi ile yeni nesil araçları bir araya getirerek hibrit bir üretim modeli ortaya koyuyor.

“Son Güzel İstanbul”, genç bir gazeteci ile arkadaşlarının, bir döneme damga vurmuş şarkıcı Alev’le kesişen yollarını anlatıyor. Müzik etrafında örülen hikâye, dostluk, hafıza ve kayıp temaları üzerinden ilerlerken; albümdeki şarkılar bu anlatının duygusal omurgasını oluşturuyor. Dinleyici bugün bu parçalar aracılığıyla hikâyeye dahil olurken, romanın yayımlanmasıyla birlikte bu dünyanın bütününe ulaşacak.

Kavukluoğlu’nun projesi, Türkiye’de pek sık rastlanmayan bir anlatı biçimini deniyor. Hikâyeyi önce müzikle açan, ardından edebiyatla derinleştiren bu yaklaşım, okur ve dinleyici arasındaki sınırları da bulanıklaştırıyor. “Son Güzel İstanbul”, yalnızca bir roman ya da albüm değil; farklı mecralarda adım adım kurulan bir hikâye deneyimi olarak dikkat çekiyor.